Schuldig

De deurbel klingelt.

Ik doe open en zie twee mannen in uniform op de stoep staan.
Of ze even binnen mogen komen.

Ik kan er nog net een ja uitpersen. Snel tel ik mijn kinderen. Alle drie zijn ze er nog. De auto is ook niet verdwenen, nog mijn man.
Openstaande boetes heb ik niet.

"We zijn hier inzake uw yarnstash", zegt de ene.
"We hebben begrepen dat u op een yarndieet bent", polst de anderen.
 Ik knik.

"We hebben redenen om aan te nemen dat het hier om yarnorexia gaat. U hebt uw breiwerk verwaarloosd. Zelfs diverse breiwinkels kunnen zich u nog maar nauwelijks herinneren.Vandaar dit bezoek. Om te controleren of u het breien nog wel serieus neemt. Want zeg nou eens eerlijk, wanneer heeft u voor het laatst een project afgemaakt.
Tevens willen we weten hoe groot uw wolcollectie is.
Zou u dat ons willen tonen?"

Ik open een kast en haal er een hemakist vol garen uit. "Dit is het" stamel ik.
Ik zie de agent lijkbleek wegtrekken en ik duw snel een bolletje eskimogaren onder zijn neus.
"Het lijkt wel of u meer geld uitgeeft aan verpakkingsmateriaal dan aan wol. Ikea en de Hema zijn in ieder geval heel blij met u".

Ik krijg een pamflet overhandigt en de ze verlaten het huis met de mededeling dat ik na de vakantie nog een bezoek kan verwachten.

Het pamflet bestaat uit een drie stappenplan:

Stap 1

Koop meer garen.

Stap 2

Wentel uzelf regelmatig (bij voorkeur naakt) door de wol. Dit is goed voor de binding met het garen.

Stap 3

Bezoek meer lotgenoten.

(er volgt een lijst van diverse stitch 'n bitch groepen, ravelry en knittingpodcasts)

Ik laat ze met lood in mijn schoenen gaan.

"Hopeloos", hoorde ik de een nog tegen de ander zeggen.

Groene vingers

Hebben we het drukker of maken we het onszelf druk?
Hoe komt het dat toen er nog nauwelijks elektronische hulpmiddelen waren men toch een hele zondag vrij had om te rusten.
En waarom moet juist het gros van de goegemeente op elke tweede christelijke feestdag (of het nu pasen, pinksteren of kerst is) en masse naar de Ikea, Praxis of een ander pretpark voor interieurminnend Nederland.
Ik ben overigens niet de enige die zich dit afvraagt.
En als we het allemaal zo erg vinden, waarom gaan we dan niet naar buiten. Vitamine G opsnuiven, schijnt heel gezond te zijn.
Of blijf thuis!
Ga op een willekeurige dag naar de Praxis, want bijna niemand werkt van 9:00 uur s ochtends tot 09:00 uur s avonds vijf dagen per week, en koop een kamerplant. Er is altijd wel een gaatje tijd voor te vinden. Studie wijst uit dat het hebben van kamerplanten een positief effect heeft.

Mocht je nog inspiratie nodig hebben, ik voorzie ze graag. Wat dacht je van:


deze

of  deze


 



of

deze

 

Oh, en mocht je superrelaxt door het leven willen gaan ............

tip tip tipper de tip (maar die heb je niet van mij)

Spitsuur!

Koekje!

Multitasken?
Ik doe het niet meer. Lang leve het trage leven. Waarbij je nog aandacht hebt voor de omgeving. Niet meer wordt afgeleid door een oplichtend beeldscherm van de mobiel terwijl je ondertussen je tanden staat te poetsen. 
Waar er weer tijd is voor koekjes bakken.
Chocoladekoekjes!
Even weg met de smartphone (alweer, ik leer het nog wel eens) en samen met de kinderen koekjes bakken.
Officieel moet dan de muziek ook nog uit, zodat  je helemaal één met het koekje wordt. Maar dat gaat mij dan weer net even wat te ver.

Volgende stap? Declutter! Geinspireerd door deze site. Voor de vakantie wil ik het gehele huis door mijn handen hebben laten gaan. Weg is weg. Opgeruimd staat netjes. Eerste keukenkastje is trouwens al opgeruimd. Maar uh, schoenen blijven een uitzondering. Daar kun je nooit genoeg van hebben. Toch?

Door het oog van de naald

Ternauwernood ontsnapt aan gevaar. 

(Herkomst: het oog van een naald was een nauwe poort in een oude middeleeuwse Oosterse stadsmuur, net wijd genoeg om een kameel door te laten, die gebruikt werd nadat de stadspoorten waren gesloten 's avonds. Jezus gebruikte deze uitdrukking toen hij zei dat het gemakkelijker is voor een kameel om door het oog van een naald te gaan, dan voor een rijke om in de hemel te komen (Mattheus 19:24).)

 

Nu klinkt het ernstiger dan het in werkelijkheid is, maar wat mij betreft had ik sinds gisteren wel een eyeopener.
Weg met de smartphone en lang leve de camera! De camera die ik heb verwaarloosd. Want ja, de mobiel, daar kun je toch ook hele mooie foto's mee maken? En ondertussen ook nog facebook en twitter checken. Wat wil je nog meer! Handig toch? Dus zat ik tijdens een wandeling in de natuur (waar ik zowaar een ree spotte) toch met één oog mijn berichten in de gaten te houden. Stel  je voor dat ik een reactie had. Dat wilde ik niet missen!

Het leidt af. Zelfs midden in de nacht. Wanneer ik half slaapdronken mij meldde bij de nachtploeg. En waarbij de wallen hardnekkig mijn gezicht stalkten. Maar nu niet meer.  Bij de wandelingen gaat de camera mee en laat ik de mobiel thuis. Zo heb ik pas echt oog voor de natuur. 

Dat geldt ook voor de 's avonds. Nee, ik neem dan in plaats van de telefoon niet de camera mee naar bed. Ook (zelfs) ik heb grenzen. Maar vanaf nu gaat om 22.00 de mobiel helemaal uit. Tijd voor andere zaken. Een film bijvoorbeeld, of een goed boek. En dan ontdek je dat je ineens veel meer tijd ter beschikking hebt. Tijd om leuke dingen te doen, te zien, te proeven. 

 

ps. Mocht je nog gebruikerstips hebben wat betreft mijn Fujifilm Finepix s6000 fd camera, ik hoor ze graag! Ik heb in ieder geval al de zoom ontdekt. Het leverde twee bovenstaande plaatjes.

Het huishouden van Jan Steen

Ik beken, big time. Ik heb een huishouden van Jan Steen. Sterker nog, het zou mij niks verbazen dat ik een verre afstammeling ben (en nee, ik voer mijn kinderen geen kruiwagens vol haring).
Bij mij kun je het aantal keren dat ik de bodem van een wasmand bereik in een jaar op één hand tellen. Vroeger baalde ik ervan. Toen wou ik een huishouden wat op rolletjes liep, wat nooit vies werd, een perfect plaatje. Dan stond ik om zes uur in de ochtend op (had ik al verteld dat het zaterdag was) omdat ik die dag bezoek kreeg en een goede eerste indruk wilde maken (was even vergeten dat de bezoekende persoon in kwestie mij beter kent dat ik mijzelf en dus genadeloos door deze maskerade heen prikte).
Maar die dagen zijn voorbij!
Huize Jan Steen galore!

Dus wanneer wij knutselen, knutselen wij vol overgave. Vliegen de glitters in het rond (want waarom zou je netjes de strooigaatjes in de dop gebruiken, terwijl de hele dop er ook af kan). Transformeer ik ondertussen een theedoek tot knuffelkussen, wordt een ordinaire vloerkleed een worstelarena, een poppodium, een thuisbioscoop en de 's avonds een werkplaats waar partner een fiets repareert.

En ja (mochten jullie het zich afvragen) alles wordt opgeruimd, alleen niet altijd meteen na gebruik. Dus die oorwarmers die nog op de grond liggen, dat zijn geen oorwarmers. Welnee joh! Dat is een ware koptelefoon, nodig voor het rockconcert van het jaar welke die middag in huize Steen werd gegeven.

Teveel

Wat doe je als de jongste dochter letterlijk ziek is van sinterklaasspanning.
Je zorgt voor zo min mogelijk prikkels (dus exit sinterklaasjournaal). Lees deze blog maar eens.
Tevens zorg je voor een gespreid bedje en laat haar alle spanningen uitspugen.

Vandaag bleef ze ook nog thuis. Kijkend naar kerst met Linus (zo kan het ook wil ik bijna zeggen), terwijl ik mij vermaakte op Pinterest. Het digitale prikbord waarmee ik meters papier bespaar.
Daar zag ik het. Het perfecte we denken even niet meer aan Sinterklaas en sponsoren tevens de Hema-activiteit. Even één op één aandacht. Kleurtjes uitzoeken, rijgen (en dat valt nog niet mee als je enthousiast bent), meten of het al lang genoeg is en ophangen.

We zijn zeer tevreden!

En eventjes, heel eventjes, werd er niet aan Sinterklaas gedacht.